kendi masalımıziçinde hapsolmuşuz. masalı bitiren son jeneriği ise onun elinde.
rabb*im sen beni bir peri olmaktan koru!

Koyu soğuk bir gecenin ertesi puslu bir sabahta yine günlük kovacalama için evinden çıktığında köşe başında hiç tanımadığı ama sevgiye susamış iiki göz ile göz göze geldi.
Hava birden daha bir soğumuş içi ürpermişti. Yerinden kıpırdayamadığını farketti. Bunun yanısıra çevredeki herkes ne onu ne de o seven iki gözü görüyordu. Ağır çekim gibi akıyordu çevre...
Sonra bir sızı hissetti küçük kadın.
Sırtında tatlı bir acı duydu. Yığılıp kaldı dizlerinin üstüne. Geldi iki göz, tuttu ellerinden...

Koca bir şehirde kendi başına kendi ile yaşayan bir kadın vardı. Küçük bir kadın. İki odalı evinde kendi ile yaşamak kimi zaman çok zor olurdu onun için. İşinden kalan zamanlarda evine kapatırdı kendini. Yemek yapar bedenini, çizgi film izleyerek içindeki çocuğu doyururdu. Kimseyi istemezdi evine. Orası onun mabedi idi.
Kendine kaldığı saatleri her zaman zevk verici olmazdı. Bazen nefesleri daralır kalbi atışlarını zayıflatırdı. Nabzını duyamazdı. Gözlerinden uyku akarken zihni uyursa uyanamayacağını anlatırdı çığlıklar ile. Böyle zamanlarda bir kucak isterdi. Çok uzun sürmezdi bu zamanları. Biraz su içer üstüne bir fırt pasiflora içer geçmezse biraz ağlar rahatlardı. Ağladıktan sonra uykuya dalmak kadar güzel bir şey olamazdı onun için.

İnsanın içine işleyen bir ayaza ev sahipliği yapan kış sabahında, seni düşündüğümde içime yayılan sıcaklığın, dışarıdaki iki metre karı bile eritebileceğini düşünüyorsam...

Uykudan yüzümde mutlu bir gülümseme ile kalkıp benimle birlikte uyanan güne senin adını veriyorsam...

Evimin bütün duvarlarında senin yüzünü görüp, bana baktığını hissediyorsam...

Ve bu beni her gün hep aynı şekilde heyecanlandırıyorsa...

İçtiğim çayın şekeri, sigaramın dumanı, kahvaltımın her lokması sen oluyorsan...

Sokakta bana bakan her insan, yüzümdeki tarifsiz sevinci görüp hayrete düşüyorsa...

Sevdiğin şarkıyı defalarca başa alıp bıkmadan defalarca dinleyebiliyorsam...

O şarkının her sözüne seninle ilgili ayrı bir anlam yüklüyorsam...

Yüzlerce kişinin arasında bile kadehimi sadece senin şerefine kaldırıyorsam...

Başımı döndüren şeyin aslında içki değil, sana olan aşkım olduğunu biliyorsam...

Yorucu bir günün sonunda ufacık bir sözünle, bir gülüşünle uzun bir tatilden dönmüş gibi enerji doluyorsam...

Ve o enerjiyle hiç uyumadan günlerce çalışabileceğimi duyumsuyorsam...

Gün boyu saatleri, dakikaları sayıp 'Neden geçmiyor bunlar' diye hayıflanıyorsam...

Ve hep seninle buluşacağımız anı bekliyorsam...

Kitap okurken seni düşünmekten kendimi alamayıp aynı satırı defalarca tekrar ediyorsam...

Sonra sana bunu anlattığımda birlikte ne kadar güleceğimizi düşünüp keyifleniyorsam...

Seninle ilgili planlar yapıyorsam...

Sadece varsayımlara dayalı olsa bile o planları mükemmelleştirmek için her ayrıntının üzerinde dakikalarca düşünüyorsam...

İzlediğim filmdeki başrol oyuncularının yerine kendimizi koyup 'Biz olsaydık böyle yapardık' diyorsam...

Yüzyıllardır sevgililerin kullandıkları klasik sözcüklerin benim duygularımı anlatmaya yetmediğini fark ediyorsam...

Yine de bunları söylemekten hiç ama hiç bıkmıyorsam...

Aşkımın coşkusunu sana yansıttığımda senin de bana aynı coşkuyla karşılık vereceğini biliyorsam...

Kahkahanın en güzelini seninle atacağımı, yemeğin en güzelini seninle yiyeceğimi, içkinin en keyiflisini seninle içeceğimi düşünüyorsam...

'Hayatının en anlamlı şeyi ne' diye sorduklarında tereddüt bile etmeden senin adını verebiliyorsam...

Sen benim için vazgeçilmez olmuşsun demektir...

ne güzel bi topluluk. huzur buldum (C=

püüü bizim suratımıza :/ halbuse ben bi cumhuriyet kurcektim bizlrden :/

yarın buraya karanlk bi masalla gelcem...

hiç hareket yok ama yöneticiler size diyorum yea. meta şaşkının yöneticilik istedin hani eee?

etiketsiz masallar

nası etiket eklenmiormu nası eklenmez yafu

BİR AŞK ÖYKÜSÜ
Hayatının sabahındaki bir genç, bir evde tek başına oturmuştu. Oturup, bir, pencereden yıldızlı gökyüzüne, bir, elindeki kadın resmine bakıyordu. Resmin çerçevesindeki renkler yüzüne yansımıştı. Kadının yüzünün resmi, onunla konuşup gencin gözlerini kulaklara çeviriyor gibiydi, onu, odada uçuşan ruhların dilini anlar hale getiriyor, kalbini aşkın ışığı ve hasretle dolduruyordu. Böylece bir saat, mutluluk düşünün bir dakikası ya da sonsuzlukta bir yıl gibi geçti. Sonra genç, resmi önüne koydu ve bir kağıtla kalem alıp yazmaya başladı: ''Sevgili ruhum: Büyük ve ulu sadakat, bir insanın varlığından diğerine konuşmaya geçemez, o daha çok, ruhlar arasındaki sessizliği kullanır yol olarak. Biliyorum ki, bu gecenin sakinliği, haberlere rüzgarın suyun üstüne yazdığından daha duyarlı olan ruhlarımız için bir haberci olacak. Tanrı'nın ruhlarımızı bedenlerimize hapsetmesi gibi, aşk da beni sözcüklerin tutsağı yaptı. ''Sevgilim, diyorlar ki, aşk tapınmayla her şeyi yıkan bir ateşe çevrilir. Artık anladım ki, ayrılma saati dünyevi olmayan yanlarımızın birleşmesine engel olamaz, çünkü ruhumun eşiyle, seninle ilk buluşmamız, bilinmeyen çağlardaydı ve senin o ilk bakışın, ilk bakış değildi aslında. ''Ah aşkım, gerçekten, başka bir dünyaya sürgüne gitmiş olan gönüllerimizin birleştiği o an, ruhun sonsuzluğunu ve ölümsüzlüğünü anlamamı sağladı. İşte o an, doğru düşünmeyen insanların doğruluğunun yüzündeki peçeyi yırtıp attı. ''Aşıkların gözüyle gördüğümüz bahçeyi hatırlıyor musun, sevdiğim? Ve bakışlarının, bana senin aşkını taşımasını. O bakışlar bana kendimi gösterdi ve anladım ki, kaynağı adalet olan bir dünya, kaynağı merhamet olan dünyadan daha büyüktür. Ve ayrıntılarla şekillenen aşk, bataklığın suyu gibidir. ''Benim önümde, aşkım, büyük ve güzel bir hayat var. Bir hayat ki, sonra gelen insanların anısında değerlenecek ve onlarda aşkı ve erdemi uyandıracak. Seninle buluşmamızla başlayan bu hayat, söz verdiğim gibi, ölümsüz olacak. Çünkü inanıyorum ki, senin varlığın, Tanrı'nın benden aldığı gücümü geri getirecek. Evet, toprağın çiçeklerinin ıtırını veren güneş gibi. Böylece, aşkım bana ve yıllara kalacak ve sana tapınmasıyla her yere yayılıp, küçük şeylerin üstüne çıkarak özgür olacak.'' Genç ayağa kalktı ve yavaşça odanın içinde dolaştı. Sonra tekrar pencereden baktı ve ayın yükselip, gökkubbeyi doldurduğunu gördü. Mektubuna dönüp tekrar yazdı: ''Affet beni, sevdiğim, çünkü seninle, başka biriymişsin gibi konuştum. Oysa sen, bensin. Tanrı'nın ellerinde buluşuncaya kadar, kaybettiğim öbür yarımsın: AFFET BENİ.''

Huzur

Bir gün bir kral ama halkı tarafından sevilen bir kral, huzuru en güzel resmedecek sanatçıya büyük bir ödül vereceğini ilan eder. Yarışmaya çok sayıda sanatçı katılır. Günlerce çalışırlar, birbirinden güzel resimler yaparlar. Sonunda eserleri saraya teslim ederler. Tablolara bakan kral sadece ikisinden hoşlanır. Ama birinciyi seçmesi için karar vermesi gereklidir.

Resimlerden birisinde sakin bir göl vardır. Göl bir ayna gibi etrafında yükselen dağların görüntüsünü yansıtmaktadır. Üst tarafta pamuk beyazı bulutlar gökyüzünü süslemektedir. Resim bakanları mükemmel bir huzur resmi olduğunu düşündürecek kadar güzeldir.

Diğer resimde de dağlar vardır. Ama engebeli ve çıplak dağlar. Üst tarafta öfkeli bir gökyüzünden boşanan yağmurlar ve çakan şimşek resmi daha da sıkıntılı hale sokmaktadır. Dağın eteklerindeki bir şelale ise insana gürültüyü, yorgunluğu hatırlatacak kadar hırçın resmedilmiştir. Kısaca resim, pek de öyle huzur verecek türden değildir.

Fakat kral resme dikkatli bakınca, şelalenin ardında kayalıklardaki çatlaktan çıkan mini minnacık bir çalılık görür. Çalılığın üstünde ise anne bir kuşun örttüğü bir kuş yuvası göze çarpmaktadır. Sertçe akan suyun orta yerinde anne kuşun kurduğu yuva, harika bir huzur ve sükun örneği sunmaktadır izleyenlere....

Ödülü kim kazandı dersiniz? Tabi ki ikinci resim... Kralın açıklaması çok da
uzun değildir:

Huzur hiçbir gürültünün sıkıntının yada zorluğun bulunmadığı yer demek
değildir. Huzur bütün bunların içinde bile yüreğimizin sükun bulabilmesidir.
...

karanlıklar kraliçeM süpersin:) :*

şiddetli bir yağmurun toprağı delip geçtiği,gmkyüzünün şimşeklerle delindiği bir geceydi...ağaçların bile dayanacak gücü kalmamıştı yağmurun şiddeti karşısında..ve o sıralarda,geceyi delen bir çığlık kopup düştü sessizliğin içine...kadının kanlı elleriyle sürünerek geçtiği topraklarda izler kanlı bir şekilde kalıyordu geride...
hem ağlıyor hem de acısından,nefretinden bağırıyordu kadın...ölüyor olmak değildi derdi,cezasız bırakma korkusuydu asıl içini yakan...
kendinden başka birinin daha kanı karışmıştı üstüne başına,derisine...yaralarındaki kana karışan bir başka kanın daha intikamı sorulmalıydı...direnmeliydi...alınacak canlar vardı...bu acı başka nasıl dinerdi ki?
...
(devamı yarın)
...

gözler kan çanağı....kan aksın yürekten..gözden aksın yaşlar...delinsin gitsin...hüzün dolsun kalbe..ve oraya yol alan en derin yara...orda ölsün.kalbin içinde ölsün...ve orada kalsın
Metamorphosis

Beklediğim gemiler

O bunaltıcı ofis ortamından attı kendini dışarı. Tahammülü yoktu artık(!) kimseye... Bütün gün yalancı gülücükler saçmış, karşı cinse içinden sayısız küfürler eşliğinde cilve yapmıştı. İşi buydu. Müşteri memnuniyeti!!!

Nefret ediyordu bulduğu her fırsatı değerlendirmeye çalışan heriflerden.
Yaşına bakmayan tacizci müşteriler ve müşteri memnuniyeti!!!

Kaçar adımlar ile çıktı binadan. Eteğinin kısalığını umursamadan koştu arabasına...
Nefes nefese bindi. Son zamanlarda bir de panik atak musallat olmuştu çok gereği varmış gibi.

Nefes egzersizleri ile sakinleştirdi kendini. 10 saniye nefesini tuttu ve bıraktı. Daha iyiydi bir de şu yelloz etekten kurtulsa tam olacaktı. Çalıştırdı arabayı.
Sokağına geldiğinde evde yiyecek bir şey olmadığını hatırladı. O etekle ev dışında bir yere gitmeye daha dayanamazdı.
Park etti arabasını. Yine kaçar adım evine koştu. Apartmanın kapısı kitliydi.
Kahretsin!!! diye geçirdi içinden. Anahtarı son bir çaba ile bulup açtı kapısını. Giriş kattaki evine gelmişti işte. Kapıyı kapar kapmaz çıkarıp attı eteği. İnsan bir paçavradan bu kadar mı nefret eder diye düşündü.
Fahişelik yoktu ruhunda ondan zor geliyordu tüm bunlar biliyordu.
Bir an olduğu yerde durup küçük 1+1 ine baktı. Ne zorluklarla onun olmuştu. Bir yatak odası bir salonu bir banyosu ve bir amerikan mutfağı vardı onun olan...
Salonun duvarları şampanya sarısı idi. Duvarlarda kendine ait izlerin resimleri: fotoğrafları duruyordu. Camın kenarında lacivert iki kişilik kanepesi, hemen karşısında Tv. Küçük kırmızı bir masası tek kişilik iki küçük kırmızı koltuğu ve iki mor sandalyesi vardı. Evet tıkış tıkıştı ama onundu.

Gülümsedi evine. Üstünü değiştirmeye yatak odasına gitti. Bembeyaz duvarları gözlerini okşadı. Kiramit rengi yatak örtüsünün üstüne oturup biraz daha nefes egzersizi yaptı. Sonra üstünü olduğu gibi kirli sepetine fırlattı. Bir duş aldı alelacele uçuk mavi banyosunda. Temizlendi, arındı, huzurlandı...

Annesinin elbisesini geçirdi üstüne. Bol ve rahat...
Buzdolabını açtı. Bir parça beyaz peynir bir yumurta ve bir kaç domates ona el sallladı hayalgücünde. Gülümsedi. Aldı yumurtayı. Anneannesi gibi yapacaktı. Yağı kızdırdı. yumurtayı kırıp altını kıstı, üstünü kapadı. Pişmeye yakın kırmızı toz biberini serpti. Tepsisine doğranmış domatesini son parça peynirini ve tavası ile yumurtasını aldı. Gözleri dolmuştu. Bir atak daha geliyordu işte. Ama umrunda değildi. Gözyaşlarını yemeğine içecek yapıp yedi. Tepsiyi bıraktı. Tv üstünden ona gülümseyen Şükrü*ye bakıp gülümsedi. Bazı şeyler hiç eskimiyordu. Zaman geçse bile eskimesine izin vermedikten sonra eskimiyordu. İlklerin acısı hep varolurdu…
Lacivert kanepesine uzandı. Dizlerini karnına çekti. Akan gözyaşlarını silmeden gözlerini yumdu. Şimdi sıra en sevdiği andaydı.
Hayal dünyasına yolculuğunda!
İstediği şekilde davranıp istediğine sahip olduğu tek yer.
Peter Pan*ı gelip elini tuttu.
O olmasaydı katlanamazdı hiçbir şeye…
Superman*den sonra…